وقتی "سونامی" می آید
خبرم کنید شاید درون کلبه ی ماهی ها یکی خواب ست هنوز.
می درخشد باله اش در نور ماه اگر خوب نظاره کنی
بی تاب ست هنوز .
در انتظار جفت زخمی اش در خواب ست هنوز . . .

وقتی پروانه عشق در تاری بیفتد که عنکبوتش سیر باشد تازه قصه زندگی شروع میشود ؛ زیرا دیگر نه میتواند پرواز کند نه میتواند بمیرد ...

جاده ای پُر از تابلوی احتیاط !
در حاشیه روز از مسیر دقایق یواش رد می شوی
مبادا که پیراهنت به قلاب حادثه ای گیر کند ...

آی آدمکــــــــــــــــــ
مــراقب حرفهــــــایت، احـســـاســاتت، واکنشهــایت باش
آخر آدمها خوب بلدند
یک روزی ، یک جایی، یک جوری به رُخِت بکشند تمامت را....

این روزهـــا ، خیلی هــا بــا هـم جفُت هستن... امّــا .... جـــور نیستن !!!

باید نوشت از زندگی
از عشق های بچگی
از رنج بودن ها نوشت
باید که از فردا نوشت
از بودن و با هم شدن
از كوچه و ، خاكی شدن
از شهر و يك دلبستگی
از عشق و از دلخستگی...

من هر شب ساقی ام اما، تو امشب جام من هستی
بدون برق چشمانت ، نمی گیرد مرا مستی
زچشمانم خماری را ،نگیر و راحتم بگذار
که تکراری نمی یابد چنین بیگانه با هستی

با مژگانت، قایقی، خواهم ساخت!
به وسعتِ دو رنگین کمان!
بر قامتِ نگاهِ ارغوانی ات!
من به مهمانی ی آفتاب می روَم!؟

بسته ای زنجیر بر پای دلم, با من بمان...
با منی که با تو مست عاقلم... با من بمان
من به ضرباهنگ آغوشت خوشم, دل ساز کن
ضرب در عشق است با تو حاصلم.. با من بمان

رابطه ای رو که مرده ، هر ۵ دقیقه ۱ بار نبضشو نگیر دیگه مرده . . .

نقاشی تو را میکشم...
ولی به جای رنگ قرمز به قلب فلزی ات ضد زنگ میزنم!
تا از آسیب اشکهایم در امان باشد!

می خندی و تمامِ خیابان پر می شود از گونه های تو
بخند
بخند ازدحام کن شهرهای خالی را .

بـدهـکـار هـیـچ کـس نیسـتـم جـز هـمـیـن مـــاه (!)
کـہ از پـشـت مـیـلـہ هـا مـے گـذرد کـہ می تـوانـسـت از ایـنـجـا نـگــــذرد
و جـایـے دیـگــــــر مـثـلـآ در وســــط دریـایـے خیـال انـگــیـز
بـچـسـبـد بـہ شیشه ے کـابـیـن یـک تاجــــر پـول دار (!)
بـدهـکــــــار هـیـچ کـس نـیـستــم
جــز هـمـیـن مـــــاه کـہ تـو را بـہ یـادم مـی آورد . . . /.

نگذار دیگران نام تو را بدانند
همین زلال چشمانت
برای پچ پچ هزار ساله آنان کافیست

از درد های کوچک است که آدم می نالد وقتی ضربه سهمگین باشد ، لال می شوی